Придружувајќи се со бунтовниците и една таинствена млада жена, Гвиневер, тој мора да ја научи моќта на волшебниот меч, да се соочи со неговите демони и да го обедини народот во битка против диктаторот Вортигерн, човекот кој што ги уби неговите родители и му ја украде круната за да стане крал.

Кралот Артур е легендарен британски лидер од доцниот V. и раниот VI. век кој според средновековни извори ја предводел одбраната на романо-келтска Британија против саксонски освојувачи во раниот VI. век. Деталите за приказната на Артур се во главно составени од фолклорни и литературна измислици, а неговото историско постоење е сè уште предмет на расправа помеѓу модерни историчари.^[2]Ретката историска позадина на Артур е собрана од различни извори, вклучувајќи ги Annales Cambriae, Historia Brittonum, и ракописите на Гилда. Иако името на Артур се појавува и во порани поетски извори како Y Gododdin.^[3]

Тоа што Артур денес важи за легендарна фигура од меѓународен интерес во главно се должи на книгата од XII век Historia Regum Britanniae (Историја за британските кралеви) на Галфрид Монмутски.^[4] Сепак според некои велшки и бретонски приказни и поеми поврзани со приказната на Артур датираат од пред споменатото дело; во овие приказни Артур се појавува или како голем воин, штитеник на Британија од разни човечки и натприродни непријатели или како волшебна фигура од фолклорот, некогаш поврзуван со велшкиот „другсвет“, Анун.^[5] Не е познато колку од Галфридовата Historia (завршена во 1138) се базира на вакви порани извори, а колку од делото е само негова измисленост.

Иако темите, настаните и ликовите од легендата за Артур варираат од текст до текст, не постои една стандардна верзија, настаните од Галфридовата верзија често служат како почетна точка за останатите понатамошни приказни. Галфрид го опишува Артур како крал на Британија кој ги има победено Саксонците и формира имерија над Британија, Ирска, Исланд, Норвешка и Галија. Всушност многу елементи и настани, кои сега се составни делови од Артуровата приказна се појавуваат во делото на Галфрид, вклучувајќи ги: таткото на Артур, Утер Пендрагон, волшебникот Мерлин, жената на Артур Гвиневир, мечот Екскалибур, раѓањето на Артур во Тинтејџел, неговата последна битка против Мордред во Камлан и последниот одмор во Авалон. Францускиот писател од XII век, Кретиен де Троа, кој ги додава Ланселот и Светиот грал во приказната, го отпочнал жанрот на Артуровата романса кој станува значаен страк од средновековната литература. Во овие француски приказни, раскажувачкиот фокус често се пренесува од самиот Артур па се до другите ликови, како што се Витезите од Округлата Маса. Артуровата литература се развива за време на средновековието, а избледува со тек на вековите сè додека не доживува големо оживување во XIX. век. Во XXI. век, легендата опстојува не само во литературата туку и во театарот, филмот, телевизијата, стриповите и сл.

Дебата

Историската основа за легендата на Кралот Артур надолго е дебатирана од научниците. Првото датумскот одредено споменување на Кралот Артур е во латински текст од IX. век. Едно филозофско школо, цитирајќи од Historia Brittonum (Историја на Британците) и Annales Cambriae (Велшки летописи), го сметаат Артур за автентична историска фигура, романо-британски лидер кој се борел против англо-саксонски освојувачи кон крајот на V. и почетокот на VI. век. Historia Brittonum, латинска историска компилација од IX. век придонела до некои подоцнежни ракописи од велшкиот свештеник Нениј, кој има набројано 12 битки каде Артур се борел. Овие битки кулминираат со Битката на ридот Бадон, каде што се верува дека тој самиот убил 960 луѓе. Скорешни истражувања се сомневаат во веродостојноста на Historia Brittonum како извор на историјата од овој период.^[6]

Другиот текст што го поддржува историското постоење на Артур во X век, Велшките Летописи, кој исто така го поврзува Артур со Битката кај Ридот Бадон. Летописите за оваа битка датираат од 516-518, а исто се споменува и Битката кај Камлан, каде Артур и Мордред се убиени, а датираат од 537-539. Овие детали често се употребувани за да ја зацврстат самодовербата на историјата и да потврдат дека Артур навистина се борел кај Ридот Бадон. Сепак проблеми се имаат појавено, со користење на овој извор за поддржување на текстот од Историјата на Британците. Последните истражувања покажуваат дека Велшките Летописи се основани врз хроника започната кон крајот на VIII век во Велс. Додатно, сложеноста на текстуалната историја за Велшките Летописи исклучуваат било каква сигурност дека летописите за Артур биле додадени толку рано. Најверојатно се додадени некаде во средината на X век и можно е да не постоеле порано во некој сет на летописи. Книжењето за Ридот Бадон најверојатно доаѓа од Историјата за Британците.

Овој недостаток за убедување е причината затоа зашто многу историчари го исклучуваат Артур од нивните текстови за по Романската Британија. Во погледите на историчарот Томас Чарлс-Едвардс, „во оваа фаза на истажување, може само да се каже дека можно е да постоел историски Артур (но…) историчарите сѐ уште неможат да кажат ништо за нговата вредност“. Овие понови пристапи на незнаење се релативно нов тренд; постарите генерации на историчари биле помалку скептични. Историчарот Џон Морис направи наводно владеење на Артур, организираниот принцип за неговата истпорија на по Романска Британија и Ирска, Времето на Артур (1973). Дури и тогаш, тој многу малку кажа за Артур.

Делумно во реакциите за ваквите теории, другите философски школи се појавуваат со аргументи дека Артур воопшто историски не постоел. Времето на Артур од Морис го поттикна археологот Новел Мирс да набљудува дека ’ниедна фигура на историската и митолошката граница трошела повеќе од времето на историчарите’ (10). Гилдас, полемичар од 6иот век во Урнатините на Британија, напишана според сопствните сеќавања за Ридот Бадон, ја спомнува битката но не го спомнува Артур (11). Артур не е споменат во хрониката за Англо-саксонците и не е имнуван во ниеден манускрипт напишан помеѓу 400 и 820.(12) Тој е отсутен и од Црковната историја на Англискиот народ на Беде во почетокот на 8иот век, друг голем извор за пороманската историја кој го споменува Ридот Бадон (13). Историчарот Дејвид Думвил има напишано: ’ мислам дека можеме да се тргнеме од него (Артур) само за кратко. Тој своето место во исоријата им го должи на ’кај што има чад има и оган’ фолозофските школи… факт е дека не постои ниеден историски доказ за Артур, мораме да го исфрлиме од нашата историја и пред се од насловите на нашите книги’’ (14).

Некои научници расправаат дека Артур всушност е фиктивен херој од фолклорот – дури и полузаборавено Келтско боженство – кој е награден со вистински дела во минатото. Тие цитират фигуративни паралели како што е Кентската тотемска коњска божица Хенгес и Хорса, кои подоцна се хисторизирани. Беде им ја препиша историската улога на овие легендарни личности во 5 век со освојувањето на источна Британија од страна на Англо Саксонците.(15) дури не е ни сигурно дека Артур биз земен предвид за крал во останатите текстови. Ниту Историјата ниту Летописите го нарекуваат “rex “: постар назив наместо “dux bellorum “ (водач на битки).(16) Историските документи за пороманскиот период се сиромашни, па така конечен одговар за прашањето за историското постоење на Артур е невозможно. Места и предели се идентификувани како “Артурски“ од 12 век, (17) но археологијата доверливо може да открие имиња само преку написи најдени во безбеден контекст. Таканаречениот “Артуров камен“, откриен во 1998 помеѓу рушевините во Замокот Тинтагел во Корнвал во контексти кои датираат уште од 6иот век, создадоа кратка мешаница за која се докажа дека е неважна. (18). Друг напишан доказ за Артур, вклучувајќи ја и тврдината Гластонбери е замачкана до предлози за фалсификат(19). Иако неколку историски фигури се предложени како основни за Артур, (20) но не е појавен ниту еден убедлив доказ за овие идентификации.

Лишен од неговото родно место, Артур се враќа повторно на голема врата. Штом го вади мечот од каменот, тој е приморан да го прифати неговото вистинско наследство, сакајќи го или не

режија: Guy Ritchie
улоги: Charlie Hunnam, Jude Law, Annabelle Wallis, Hermione Corfield

премиера: 11.5.2017
времетраење: 126′
земја: В. Британија, Австралија, САД
жанр: Акција, авантура, драма

Трејлерот говори сам за себе, разгледајте го:

Погледнете го овој филмски спектакл во Градско Кино Милениум.

Додека Дом и Лети се на меден месец, Брајан и Миа повлечени од играта, а остатокот од екипата ослободен од сите оптужби, овој тим што вечно патува по светот почнал да води нешто што личи на нормален живот.

Но, кога една мистериозна жена ќе го заведе Дом во светот на криминалот од кој нема да може да побегне и ќе ги предаде најблиските, екипата ќе се соочи со најтешкиот предизвик каков што немале никогаш претходно.

режија: F. Gary Gray
улоги: Dwayne Johnson, Charlize Theron, Scott Eastwood, Vin Diesel, Jason Statham

премиера: 13.4.2017
времетраење: 136′
земја: САД
жанр: Акција, криминалистички, трилер

Погледнете го овој филмски спектакл во Градско Кино Милениум.

Интересно

Британскиот портал Insurethgap.com, кој се занимава со осигурување и истражување на автомобилските пазари, ја пресмета вкупната вредност на автомобилите кои се уништени во досегашните седум продолженија од франшизата Брзи и бесни. Станува збор за сума од околу 420 милиони фунти или околу 520 милиони долари.

Во износот влегуваат оштетените автомобили од досегашните седум продолженија, потоа авиони, хеликоптери, автобуси, тенкови, возови и мотоцикли. Од транспортните средства полесно се оштетени 169, но останатите 142 се целосно уништени.

Најскапата машина досега во Брзи и бесни е хиперавтомобилот W Motors Lykan Hypersport. Тој се проценува на околу 3,4 милиони долари. Интересно, штетата нанесена од добрите ликови во филмот е доста поголема од онаа која ја нанеле лошите – 324 милиони долари наспрот 196 милиони.

„Најдеструктивниот“ лик е негативецот од седмото продолжение, Џејсон Статхам, кој уништил машини за 185 милиони долари. Меѓу позитивните херои, „лидер“ се разбира е Вин Дизел со помалку од 70 милиони долари. Генерално, најголемите штети се направени во 6-то и 7-то продолжение.

Премиерата на следната епизода од Брзи и бесни 8 (The Fate of the Furious) е закажана за 12 април. Во неа се појавуваат Вин Дизел, Двејн Џонсон, Мишел Родригез, Џејсон Статхам, Шарлиз Терон, Хелен Мирен, Курт Расел…

Погледнете го во Градско Кино Милениум

Трејлерот говри сам за себе, разгледајте го: